Хөөрхөн охин

Блогуудаар тэнэж явахдаа санаандгүй нэгэн Охины блогийг олсон юм. Мэдээж би энэ охиныг танихгүй царайг нь бол бүүр ч хараагүй. Гэхдээ яагаад заавал тэр олон блог дундаас тэднийд саатах болов гэдэг нь ч их сонин байлаа. Тэр охины блогийн хамгийн анхны бичлэг нь мөртлөө яг л “надруу эгцлэн хараад аньсгандаа чийгтэй том алаг нүдээ цавчилгүйгээр” надад ямар ч урам зориг алга гэх үгийг хэлэх шиг тийм гарчигтай, цөхөрсөн аястай байлаа. Ингээд л би түүнд маш их санаа зовж яавал түүнийг баяртай болгох вэ гэсэн бодол эргэлдсэн тэр нийтлэлийн доор сэтгэгдэл бичиж үлдээсэн билээ.

Амьдрал дандаа сайхан байдаггүй, амьдрал хүн бүхэнд тэгш байдаггүй, хүн хүнээр дутаж ганцаарддаг гэдгийг түүний бичлэгээс улам тодоор мэдрээд, хүнд хэцүү үед урам зориг хайрлах найз нөхөд бидэнд хамгаас илүү хэрэгтэйг байдгийг ахин ойлгож авсан билээ.

Харин түүний хэлсэн үгнээс “Ганцаардаж, шаналж явахын оронд эртхэн блог нээж бичиж байхгүй яав гэж бодоод л сууж байна” гэсэн энэ хэсэг нь хамгийн гайхалтай байсан юм. Одоо тэр ганцаардахаа байж ээ, одоо тэр бас гутрахаа байж. Ингээд түүний блогт сэтгэгдэл бичиж урам зориг хайрласан олон хүмүүс хамтаараа нэг хүнд тэмүүлэл итгэл найдварыг өгч чадсан нь хамгийн агуу билээ.

Харамсалтай нь би тэрийг хэн байсныг хэзээ ч олж мэдэхгүй тэр намайг хэн гэдгийг ч гэсэн хэзээ ч олж мэдэхгүй болж. Учир нь тэр 2010 оны 5 дугаар сарын 3н аас эхэлж бичсэн 10 хоногийн настай блогоо устгаж. Нийт 4 н бичлэгийн сүүлчийнхийг нь Google reader ашигладаг байсны хүчинд л алдалгүй уншлаа харин сэтгэгдэл бичих гэтэл нэгэнт оройтсон байж. Ингээд түүний сүүлийн бичлэгээс “Удахгүй энэ блогоо хаанаа. Би нэлээн гэгээлэг блог нээнэ гэж бодож байгаа. Энэ блогоо принтлэж аваад дүү охиндоо уншуулах гэж байгаа.Би дүү нарынхаа ирээдүйд санаа их зовдог.” Үүнийг олоод, блогоо устгасан л болохоос энэ хүн бидний дунд амьдарсаар хэн нэгэнд чин сэтгэлээсээ туслах агуу сэтгэл, хэзээ ч үл шантрах хатан тэвчээрээ хадгалсаар байгаа даа гэж бодоод санаа амрав.

Шарагдсан мэлхий

Уг зургийг авч Америкийн Үндэсний газарзүйн нийгэмлэгрүү явуулсан залуу иймэрхүү тайлбар бичжээ.

Энэ нь өмнөд Флорида дахь манай гэрийн ард модон дээр байсан Кубын модны мэлхий юм. Тэр яагаад, яаж энэ гэрлийг залгисан нь сонин юм. Энэ зургийг авч байхдаа уг мэлхийг дотроосоо шарагдаж үхсэн байна гэж бодсон боловч миний буруу гэж хэлэхдээ баяртай байна. Учир нь хэдэн зураг авсны дараа тэр хөдөлж байсан юм. Зураг авч дуусаад амнаас нь гэрлийг сугалан авахад тэр их баяртай байлаа. Гэхдээ гэрлээс салгах үед тэр тийм ч баяртай байгаагүй гэж бодож байна.

нэг иймэрхүү

Би байсан бол энэ мэлхий саваагүйтээд гэрлийн чийдэн залгичихсан байна хөөрхий даарсандаа дулаацах гэсэн юм байх л даа яагаад гэвэл мэлхий чинь хүйтэн цустай амьтан болохоороо наргүй (сүүдэрт) биеийнх нь дулаан буурч хөдлөхөө байчихдаг юм. гэж ирээд л таамаглал дэвшүүлээд түүнийгээ батлах гэж бичих байсан байх даа. Харьцуулаад бодсон чинь асуудлыг шал өөр өнцгөөс харж байх юм даа. Уг нь бол эд нартай ижил сэтгэж байж л хэлээр нь ямар ч ялгаагүй чөлөөтэй ярих байх. Ай даа яаж англи хэлийг өөрийн хэл шиг сурна даа.

Гэхдээ та нар нэг зүйл анзаарч байна уу сүүлийн үеийн залуучууд бас болоогүй ээ кино телевизийн орчуулгууд бүгд л Монголоор биш нэг л холимог сэтгэсэн өгүүлбэрээр ярьдаг болчихсон байна лээ. Аягүй бол би ч гэсэн өөрөө тэдний нэг нь болж байгаа байх.

Жишээ нь нэг кинон дээр Миний хүү, чи ээжийгээ жаргалтай байлгаж чадах уу? ГЭНЭ ҮҮ Уул нь Миний хүү, чи ээжийгээ жаргалтай байлгаж чадах юм уу? ( бүүр эсвэл чадхымуу гэмээр юм) Зүгээр л "чадах уу" гэхээр надад лав их өөрөөр (ээж нь хүүгээ басамжлаад байгаа юм шиг) нэг л муухай, эвгүй бууж байгаа юм даа. Яг л "яг ш дээ" гэдэг шиг хэрүүлийн сонсогдож, төсөөлөгдөхгүй байна уу? (Бурхан минь "яг ш дээ" гэдэг чинь уул нь яг зөв шүү дээ, гэсэн эерэг санаатай үг л баймаар юм). Олон зуун эрдэмтэн мэргэд нь болгоох биз дээ.